Uwielbienie – Mojej chwały nie oddam nikomu
Uwielbienie – Mojej chwały nie oddam nikomu
Jeśli Objawienie jest momentem, w którym Bóg przemawia, interpretacja odpowiedzią człowieka, który słucha i rozumie, wspólnota przestrzenią, w której wiara jest wyznawana, kerygmat jej sercem – dobrą nowiną, a życie duchowe codzienną odpowiedzią człowieka, to uwielbienie jest szczytem tej drogi – oddaniem Bogu tego, co do Niego należy: Chwały.
Uwielbienie nie jest dodatkiem do wiary. Jest jej naturalnym zwieńczeniem. Człowiek, który spotkał Boga, nie zatrzymuje tego dla siebie – zaczyna oddawać chwałę Temu, który jest jej jedynym źródłem.
1. Czym jest uwielbienie?
Uwielbienie to coś więcej niż śpiew czy modlitwa. To:
-
uznanie Boga za Boga- stwórcę i Pana,
-
oddanie Mu pierwszego miejsca,
-
zachwyt nad Jego naturą i działaniem,
-
postawa serca, która mówi: Ty jesteś godzien.
Słowa: „Mojej chwały nie oddam nikomu” przypominają, że Bóg jest jedyny, święty i nieporównywalny. Uwielbienie jest więc odpowiedzią na prawdę o tym, kim On jest.
2. Dlaczego tylko Bóg jest godzien chwały?
Człowiek nie tworzy uwielbienia – on je odkrywa.
Bóg jest godzien chwały, ponieważ:
-
jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje,
-
jest Święty – doskonały i niezmienny,
-
jest Zbawicielem – tym, który ratuje i odnawia,
-
jest wierny – nie opuszcza i nie zawodzi.
Oddawanie chwały Bogu nie umniejsza człowieka – przeciwnie, przywraca mu właściwe miejsce i porządek życia.
3. Formy uwielbienia
Uwielbienie przyjmuje różne formy, ale zawsze wypływa z tego samego źródła – z serca poruszonego przez Boga.
• Słowo i pieśń
Śpiew, modlitwa, wyznanie – język, którym człowiek wyraża zachwyt i wdzięczność.
• Cisza i adoracja
Milczenie, w którym człowiek uznaje wielkość Boga bez potrzeby słów.
• Życie
Codzienne wybory, które stawiają Boga na pierwszym miejscu.
• Posłuszeństwo
Oddanie Bogu nie tylko emocji, ale także decyzji i kierunku życia.
Uwielbienie nie kończy się w zgromadzeniu – ono trwa w codzienności.
4. Uwielbienie a serce człowieka
To, co człowiek uwielbia, kształtuje jego życie.
Jeśli centrum zajmują:
-
sukces,
-
pieniądze,
-
uznanie,
-
własne „ja” –
to one stają się „bożkami”, które odbierają chwałę należną Bogu.
Uwielbienie jest więc także oczyszczeniem serca – powrotem do właściwego porządku, w którym Bóg jest pierwszy.
5. Uwielbienie w perspektywie Psałterza
Psalmy są jedną z najpełniejszych szkół uwielbienia. Pokazują, że:
-
uwielbienie rodzi się zarówno z radości, jak i z bólu,
-
nie jest ucieczką od rzeczywistości, ale jej przemianą,
-
prowadzi od skupienia na sobie do skupienia na Bogu.
Dawid uwielbia Boga nie dlatego, że jego życie jest łatwe, ale dlatego, że Bóg jest wierny niezależnie od okoliczności.
W „Modlitwie serca Dawida. Księga I (Psalmy 1–41)” uwielbienie nie jest tylko formą modlitwy – jest drogą, która prowadzi serce od chaosu do pokoju, od lęku do zaufania.
6. Uwielbienie jako świadectwo
Uwielbienie ma wymiar osobisty, ale także publiczny.
Kiedy wspólnota oddaje chwałę Bogu:
-
staje się świadectwem Jego obecności,
-
przypomina światu, kto jest prawdziwym Panem,
-
zaprasza innych do doświadczenia Boga.
Uwielbienie nie zatrzymuje się w murach – ono wybrzmiewa dalej.
7. Nasza misja
Zakładka „Uwielbienie – Mojej chwały nie oddam nikomu” ma służyć:
-
pogłębianiu rozumienia uwielbienia jako stylu życia,
-
prowadzeniu od formy do autentycznej postawy serca,
-
inspirowaniu do oddawania Bogu chwały w każdej sytuacji,
-
ukazywaniu Psałterza jako szkoły uwielbienia.
Zaproszenie
Bóg przemówił.
Człowiek zrozumiał.
Wspólnota wyznała.
Ewangelia (Jezus) zbawiła.
Życie odpowiedziało.
Teraz pozostaje jedno:
Oddać chwałę Temu, który jest jej jedynym źródłem.
Nie zatrzymuj jej dla siebie.Nie oddawaj jej temu, co przemija.
Uwielbiaj Boga – całym swoim życiem.
Waldemar Wójtowicz
Effatha Books
