Wczytywanie teraz

Gwiazda poranna reformacji – John Wycliffe 1330-1384

Październikowe podróże z bohaterami reformacji.

Gwiazda poranna reformacji – John Wycliffe 1330-1384

John Wycliffe został nazwany „Gwiazdą Poranną Reformacji”. Gwiazda poranna nie jest w rzeczywistości gwiazdą, ale planetą Wenus, która pojawia się przed wschodem słońca, gdy ciemność wciąż dominuje na horyzoncie. Gwiazda poranna jest niewątpliwie widoczna.

Ciemność zdominowała horyzont w XIV wieku, wieku Wycliffe’a, który urodził się w 1330 roku i zmarł w 1384 roku, prawie dokładnie sto lat przed narodzinami Lutra. Jako nastolatek Wycliffe studiował w Oksfordzie. Thomas Bradwardine (znany jako „DoctorProfundus”) wykładał teologię, a William z Ockham (znany z „Brzytwy Ockhama”) filozofię. Wkrótce Wycliffe zajął własne miejsce wśród wykładowców. Mianowany mistrzem Balliol College, Wycliffe wykładał i pisał w dziedzinie filozofii. Jednak ciągnęło go do studiów biblijnych. Rygorystycznie przykładał się do studiowania teologii i Pisma Świętego. W miarę jak to robił, zdał sobie sprawę, jak bardzo kościół zboczył w wielu niewłaściwych kierunkach.

Przygotowanie sceny

W latach siedemdziesiątych XIV wieku wydał trzy znaczące dzieła jako środki zaradcze przeciwko korupcji kościoła. Pierwsze z nich, O boskim panowaniu (1373-1374), było wymierzone we władzę papieską. Wycliffe nie mógł znaleźć biblijnego uzasadnienia dla papiestwa. W rzeczywistości argumentował, że papiestwo jest sprzeczne z prawdziwym autorytetem Kościoła, Pismem Świętym, i zaciemnia go. Drugim ważnym dziełem było „On CivilDominion” (O zwierzchnictwie cywilnym) (1375-1376). W tym dziele Wycliffe atakował władzę Kościoła rzymskokatolickiego nad angielską koroną i szlachtą. Nie widział powodu, dla którego Anglia miałaby być zobowiązana do wspierania skorumpowanego kościoła. W swoim trzecim ważnym dziele, O prawdzie Pisma Świętego (1378), dalej rozwijał doktrynę autorytetu Pisma Świętego.

Te trzy dzieła miały kluczowe znaczenie dla reformacji. Dwóch wykładowców odwiedzających Oxford wróciło z pismami Wycliffe’a do swojej rodzinnej Pragi, co z kolei wywarło wpływ na Jana Husa. W konsekwencji stał się on drugą „Gwiazdą Poranną” Reformacji. Wczesne pisma Marcina Lutra ujawniają odciski palców Johna Wycliffe’a. Jednak tak ważne, jak te dzieła, bledną w porównaniu z jego najważniejszym wkładem, Biblią Wycliffe’a.

Reformacja rozpoczęła się od tłumaczenia

W „O prawdzie Pisma Świętego Wycliffe” (On the Truth of SacredScripture) wezwał do przetłumaczenia Biblii na język angielski. Zgodnie z prawem rzymskokatolickim tłumaczenie Biblii na nieprzyzwoity, pospolity język było herezją karaną śmiercią. Trudno sobie wyobrazić, dlaczego kościół miałby chcieć ukrywać Słowo Boże przed ludźmi, chyba, że chciałby mieć nad nimi władzę. Wycliffe był bardziej przekonany o potędze słowa Bożego niż władzy sprawowanej przez urząd papieski. W związku z tym wraz z grupą współpracowników zaangażował się w udostępnianie słowa Bożego.

Biblia musiała zostać nie tylko przetłumaczona, ale także skopiowana i rozpowszechniona. Było to przed wynalezieniem prasy drukarskiej (w 1440 r.), więc kopie musiały być wykonywane ręcznie. Pomimo tych wyzwań, wyprodukowano setki Biblii i rozdano je grupie pastorów Wycliffe’a, którzy głosili w całej Anglii, gdy słowo Boże docierało do ludzi. Zwolenników Wycliffe’a zaczęto nazywać lollardami. Byli oni enklawami reformy nie tylko w Anglii, ale i w całej Europie.

Te wysiłki w tłumaczeniu, kopiowaniu i głoszeniu Biblii w języku angielskim były napędzane przez jeden motyw, wyrażony przez Wycliffe’a w ten sposób: „Pomaga to chrześcijanom studiować Ewangelię w języku, który znają najlepiej”. W swoich ostatnich latach Wycliffe doświadczył utraty przychylności kościoła i szlachty w Anglii. Oczywiście już dawno stracił przychylność papieża. Jednak Wycliffe oświadczył: „Jestem gotów bronić swoich przekonań nawet do śmierci”. Pozostał przekonany o autorytecie i centralnym znaczeniu Pisma Świętego i poświęcił się swojemu życiowemu powołaniu, aby pomóc chrześcijanom studiować Biblię. Po dwóch udarach John Wycliffe zmarł 30 grudnia 1384 roku.

„Heretyk” i bohater

W 1415 r. Sobór w Konstancji, który skazał Jana Husa na śmierć, ogłosił Wycliffe’a heretykiem. Jego kości ekshumowano i spalono, a popioły wrzucono do rzeki Swift.

Jednak reformatorskie wysiłki Wycliffe’a nie mogły zostać stłumione przez płomienie ani powstrzymane przez deklaracje soboru. Gwiazda Poranna świeciła jasno na horyzoncie, sygnalizując rychłe nadejście światła dziennego.

Autor Stephen Nichols