Chrystologia – nauka o Osobie i dziele Chrystusa
Chrystologia – nauka o Osobie i dziele Chrystusa
Chrystus w centrum – Alfa i Omega objawienia Boga
1. Chrystus – centrum całej historii zbawienia
Chrystologia jest sercem teologii chrześcijańskiej. Nie zajmuje się jedynie historyczną postacią Jezusa z Nazaretu, lecz:
Osobą Syna Bożego,
Jego naturą,
dziełem zbawienia,
oraz miejscem Chrystusa w całym objawieniu Biblii.
W nurcie ewangelikalnym i reformowanym Chrystus nie jest jednym z tematów Pisma — jest jego centrum, kluczem i wypełnieniem.
To właśnie dlatego Jezus powiedział:
„Badacie Pisma… a one składają świadectwo o Mnie” (J 5,39)
oraz:
„To są moje słowa… że musi się wypełnić wszystko, co jest napisane o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach” (Łk 24,44)
Cała historia zbawienia prowadzi do Chrystusa i znajduje w Nim swoje znaczenie.
2. Chrystus jako początek i koniec
Biblia ukazuje Chrystusa jako:
Początek stworzenia,
sens historii,
i cel wszystkiego.
„Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone” (Kol 1,16)
W teologii reformowanej Chrystus jest:
centrum stworzenia,
centrum odkupienia,
centrum przyszłego Królestwa.
Nie jest jedynie nauczycielem moralności, lecz: wiecznym Synem Boga, przez którego istnieje wszystko.
Dlatego Apokalipsa nazywa Go:
„Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim”.
3. Zapowiedzi Chrystusa w Starym Testamencie
Chrystologia reformowana mocno podkreśla jedność obu Testamentów.
Stary Testament nie jest „inną religią” — jest przygotowaniem drogi dla Mesjasza.
Zapowiedzi mesjańskie obejmują:
potomka niewiasty miażdżącego głowę węża (Rdz 3,15),
Baranka Paschalnego,
proroka podobnego do Mojżesza,
Króla z rodu Dawida,
cierpiącego Sługę Jahwe,
Syna Człowieczego z Księgi Daniela.
Każda z tych figur znajduje swoje wypełnienie w Chrystusie.
4. Typologiczne odczytanie Biblii
Typologia biblijna polega na tym, że:
osoby,
wydarzenia,
instytucje,
i symbole Starego Testamentu
zapowiadają rzeczywistość objawioną w Chrystusie.
Przykłady:
Adam → zapowiedź nowego Adama,
manna → Chleb życia,
świątynia → obecność Boga w Chrystusie,
arka → ocalenie przez łaskę,
Dawid → Król Mesjasz.
Chrystus jest więc: ukryty w Starym Testamencie i objawiony w Nowym.
5. Mesjasz, Król i Syn Boży
Jezus jest:
Mesjaszem (Pomazańcem),
Królem Królestwa Bożego,
Synem Bożym współistotnym Ojcu.
W tradycji reformowanej szczególnie podkreśla się:
boskość Chrystusa,
Jego odwieczne istnienie,
oraz absolutne panowanie nad stworzeniem.
Chrystus nie stał się Bogiem — On odwiecznie Nim jest.
6. Chrystus jako nowy człowiek i drugi Adam
Jednym z najgłębszych tematów Pawłowej chrystologii jest obraz:
Chrystusa jako drugiego Adama
Pierwszy Adam:
sprowadził grzech,
śmierć,
oddzielenie od Boga.
Drugi Adam — Chrystus:
przynosi życie,
usprawiedliwienie,
nowe stworzenie.
„Jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni” (1 Kor 15,22)
Chrystus reprezentuje nową ludzkość odnowioną przez łaskę.
7. Chrystus – Pasterz i Gospodarz Królestwa
Jezus objawia siebie jako:
Dobrego Pasterza,
który oddaje życie za owce,
oraz Gospodarza Królestwa,
który przygotowuje ucztę zbawienia.
To obraz:
troski,
prowadzenia,
bezpieczeństwa,
i przymierza.
Chrystus nie tylko zbawia — On także:
prowadzi,
karmi,
chroni,
i zachowuje swój lud.
8. Cierpiący Mesjasz i triumf sprawiedliwego
Jednym z najbardziej niezwykłych objawień Starego Testamentu jest obraz:
cierpiącego Mesjasza. Prorok Izajasz zapowiada:
odrzucenie,
cierpienie,
ofiarę zastępczą,
i triumf po śmierci.
Krzyż nie był porażką Chrystusa — był centrum Bożego planu zbawienia.
W teologii reformowanej ofiara Chrystusa ma charakter:
zastępczy,
skuteczny,
i pojednawczy.
Zmartwychwstanie jest natomiast:
zwycięstwem nad śmiercią,
potwierdzeniem boskości Chrystusa,
początkiem nowego stworzenia.
9. Chrystus jako pełnia Objawienia
Bóg przemawiał:
przez proroków,
historię,
Prawo,
symbole i przymierza.
Ale w Chrystusie objawił się w pełni.
„Kto Mnie zobaczył, zobaczył Ojca” (J 14,9)
Chrystus nie tylko przekazuje objawienie — On sam jest Objawieniem Boga.
10. Zasiadł po prawicy Ojca
Po swoim zmartwychwstaniu Chrystus:
wstąpił do nieba,
został wywyższony,
i króluje po prawicy Ojca.
To oznacza:
Jego pełną władzę,
triumf nad grzechem,
oraz ciągłe wstawiennictwo za wierzącymi.
Chrystus nie jest postacią przeszłości — On żyje i króluje teraz i na wieki.
11. Arcykapłan naszego wyznania
List do Hebrajczyków ukazuje Jezusa jako: wielkiego Arcykapłana
Nie składa On wielokrotnych ofiar — On:
złożył samego siebie,
raz na zawsze,
dokonując pełnego pojednania.
Dlatego wierzący mają:
dostęp do Boga,
pewność łaski,
i orędownika w niebie.
12. Zakończenie – Chrystus w centrum wszystkiego
Chrystologia prowadzi do jednej fundamentalnej prawdy:
Biblia wskazuje na Chrystusa,
historia prowadzi do Chrystusa,
zbawienie dokonuje się przez Chrystusa,
a przyszłość należy do Chrystusa.
On jest:
początkiem i końcem,
Barankiem i Królem,
cierpiącym Mesjaszem i triumfującym Panem,
Objawieniem Boga i Zbawicielem człowieka.
„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” (Hbr 13,8)
Dlatego chrześcijaństwo nie jest przede wszystkim systemem religijnym. Jest spotkaniem z Osobą. Chrystus pozostaje centrum wiary, centrum Objawienia i centrum całego stworzenia.
Waldemar Wójtowicz
Effatha Books
